Σαν απο-μηχανής, θεοί!!

Πίσω απ’τη βαριά κουρτίνα της μέρας. Κάτω από την κόκκινη ομπρέλα της χαράς. Δίπλα στο πουπουλένιο μαξιλάρι της ψυχής, πάνω στη πιο ψηλή κορυφή των ονείρων σου. Δεν θέλει και πολύ. Να γεμίσεις με «εκείνους».

Tumblr_mghz8uwnfw1qkggv6o1_500_large

Να τυλιχτείς.. νύχτες -αξημέρωτες με την αγάπη τους. Να μη σε ρίξει η ζωή σε κάποιο από τα κουβάρια της, αλλά να διαλέξεις μόνος τα αστέρια του ουρανού που θα πλέξουν το πιο λαμπερό παλτό για σένα. Εκεί. Που άλλα περίμενες και άλλα σου ήρθαν. Την πιο κατάλληλη στιγμή. Σαν μικρά «ξωτικά» που σκορπούν χρυσόσκονη. Ή σαν σούπερ ήρωες που «ακούνε» αγωνίες. Άγρυπνοι. Να αρπάξουν το σημειωματάκι της ψυχής σου. Να το διαβάσουν μονορούφι. Να μην το αφήσουν σαν ξεχασμένο post it, σε κάποια άκρη του ψυγείου. Αυτοί είναι. Τους αναγνωρίζεις; Οι άνθρωποι σου. Οι θυρωροί που εμπιστεύεσαι τα κλειδιά της καρδιάς σου. Που θες να βρεις τόσες παρομοιώσεις για να ταιριάξεις δίπλα στα ονόματά τους.Οι απο-μηχανής θεοί σου. 

1e72246e5bfc11e2af9822000a1f9331_7_large

Ναι! αυτοί είναι για μένα. Οι απο-μηχανής θεοί. Αυτοί που έρχονται από ψηλά και όλα γίνονται αλλιώς…

Κάποιες στιγμές τους ζητώ με μανία. Να αφήσω επάνω τους την πιο κρυφή επιθυμία, τον πιο ‘πνιγμένο’ φόβο, ένα ψεγάδι. Γνωρίζοντας πώς θα το ακουμπήσουν απαλά στην άκρη και θα με ρωτήσουν «πώς είμαι». Πώς πραγματικά είμαι. Ούτε πώς θα έπρεπε, ούτε πώς θα ήθελαν. Και από εκεί κάθε φορά ετοιμάζουμε ταξίδι. Και όσο δύσκολο κι αν φαντάζει, τα πανιά του πλοίου σαν από θαύμα, τεντώνουν διώχνοντας κάθε σύννεφο που θέλει να με «στριφογυρίσει». Ένας Θεός ξέρει προς τα που! και μοιραζόμαστε. Έτσι. Πολύ απλά. Μπαίνουν στα παπούτσια μου κι ας είναι λιγάκι μικρά και στενάχωρα ή για κάποιους μεγάλα. Μηνύματα, γκριμάτσες, αγκαλιές που άλλο λίγο και.. (στο λέω θα συγκινηθώ). Μικρά πράγματα που ξεχωρίζουν τον καθένα, κρατώντας του μέσα μου μια θέση… αναπαυτική. Γιατί τους «καλεσμένους» μου εγώ, πάντα τους περιποιούμαι. 

Tumblr_mfwu17too01qzt1svo1_500_large

(και όσο είναι σημαντικό αυτό, είναι και η στιγμή. Εκείνη που ελπίζεις κάποιος να φανεί. Που απορείς μήπως τελικά φώναξες, ενώ είσαι σίγουρη πώς ήσουν σιωπηλή. Μπα… εκείνοι άκουγαν τα πάντα! Εμφανίστηκαν μόνο για να σε ακούσουν, να σε στηρίξουν ή να σε ακολουθήσουν σε ο,τι θέλεις να κάνεις.)

Και κάποιες άλλες μένω ήσυχη και μόνο στη σιγουριά ότι υπάρχουν. Δίπλα μου. Μου έρχονται μάλιστα στο μυαλό τα λόγια που με αυτά, αν «τάχα» τους ρωτούσα, θα μου απαντούσαν. Τα λόγια ακολουθούν, τα νεύματα και οι γκριμάτσες.. οι στιγμές που σε παίρνουν αγκαλιά και τα γέλια που κάνετε κάθε φορά στο τέλος. Όλα είναι καλά τότε. Κι ας μην είναι δίπλα σου συνέχεια, παρά μόνο όπως μπορούν. Παρά μόνο όπως μπορείς κι εσύ. Κι είναι οι στιγμές που υπόσχεσαι. Να σταθείς σαν βράχος ή να κατέβεις σαν από μηχανής θεός για να τους «σώσεις». Να στηριχτούν πάνω σου. Να γίνεις αυτό που έγιναν για σένα.

Και κάτι περισσότερο..

υγ1: Και γράφοντας τόση ώρα για εικόνες και παρομοιώσεις, στο μυαλό μου αντιστοιχούν όλα με πραγματικότητες. Και θέλω τόσο να τους ευχαριστήσω για όλες τις όμορφες και δύσκολες στιγμές. Να τους αφιερώσω αυτές τις γραμμές..

υγ2: αυτό το κείμενο γράφτηκε πρώτα «νοητά» ένα απόγευμα. Σε κάποιο λεωφορείο για Αθήνα. Ένα μήνυμα και λίγα ακόμη στη συνέχεια (χωρίς να προλάβω να απαντήσω). Με δάκρυα πολλά στα μάτια. Χαράς. Μαζί και ευγνωμοσύνης. Ξεκινώντας από αυτή τη στιγμή, ήρθαν τόσες άλλες στο μυαλό. Από ανθρώπους που δεν πίστευα, τι κομμάτι θα αποτελέσουν στη ζωή μου.

Advertisements

Αλυσοδεμένα… όνειρα!

Tumblr_lybxlaiakf1qa4c7fo1_1280_large

<<…στο τσίρκο μου έκανε εντύπωση ο ελέφαντας, που μετά την παράσταση ήταν δεμένος σε ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος και μου φαινόταν ολοφάνερο ότι θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει. Στην ερώτηση «γιατί δεν το σκάει;» καμία ικανοποιητική απάντηση δεν πήρα, μέχρι που κάποιος με αρκετή σοφία την ανακάλυψε.. -δεν το σκάει γιατί είναι δεμένος από πολύ μικρός..

253882_1946683980401_1041585787_2191951_5632352_n_large

…είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε τρέξει, πασχίσει και ιδρώσει πασχίζοντας να ελευθερωθεί.. χωρίς να τα καταφέρει. Όμως την επόμενη θα προσπαθούσε με καινούριες δυνάμεις ξανά απ΄την αρχή, ώσπου μια μέρα θα υποτασσόταν στη μοίρα του. Αυτός ο θεόρατος ελέφαντας, δεν το έσκαγε γιατί νόμιζε ότι δεν μπορούσε, ο δυστυχής.

If_you_could__by_crowsandbutterflies-d4jwmbq_large

Όλοι είμαστε λίγο ή πολύ ελέφαντες του τσίρκου, περιδιαβαίνουμε δεμένοι σε διάφορα παλούκια, χαράζοντας στη μνήμη μας το μήνυμα -δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω.

Ζούμε στην ανάμνηση αυτού που δεν τα κατάφερε και ο μόνος τρόπος να μάθεις αν μπορείς είναι να προσπαθήσεις πάλι με όλη σου την ψυχή! Με όλη σου τη ψυχή.. >> απόσπασμα από το βιβλίο «Να σου πω μια ιστορία» Χ. Μπουκάι

Σου υπόσχομαι, θα κυνηγώ τα όνειρα μου και θα χαμογελώ σε κάθε αποτυχημένη προσπάθεια!